m. –où
(1) [devant un subst.] péjor. Petit.
●(1911) RIBR 16. E-unan ema en e doullig ti. ●(1924) ZAMA 88. eun toullig ti dare da goueza en e vern. ●(1986) PTGN 69. Met pebez abadenn evid kaoud eun toullig ti-debri !
(2) Culot, dernier-né.
●(1879) ERNsup 168. toullik (pron. toulekh), m., le dernier de la famille, de la couvée, Pléh[édel].
●(1942) VALLsup 51a. Dernier-né, tr. «toullig popul[aire].»