m. & adv.
I. M.
(1) Reste.
●(1499) Ca 175b. g. rest. brit. idem.
●(1732) GReg 815a. Reste, ce qui est de reste, tr. «rèst. p. rèstou.» ●(17--) SP I 662. ar rest deus hon bue.
●(1849) LLB 464. E saw ur beutren dû én evr ag en amzer / Hag e lam ged en dé ur restig a splannder. ●(1860) BAL 46. aman em euz sonj da choum ar rest eus va amzer. ●53. evit ar rest eus va buez !
●(1903) MBJJ 22. ar rest deuz an oferen. ●(1908) FHAB Genver 18. Ar rest euz an dalvoudegez. ●(1911) BUAZperrot 40. ar rest eus e vuhez.
(2) Bezañ e rest ub. : être le débiteur de qqn.
●(17--) BMa 811-812. Aboé divoesan mam boa ô guellet / E venis daou liard en ô rest, tr. «Depuis notre dernière rencontre / Je suis resté votre débiteur pour deux liards.»
●(1927) FHAB Meurzh 63a. En doare-ze, c'houi eo a vo en e rest hepdale.
(3) Rest ar groug, rest ar gordenn : gibier de potence.
●(c.1718) CHal.ms ii. gens de sac et de corde, tr. «boet er groug' boet er gorden, rest' er gorden.» ●(c.1718) CHal.ms iii. reste de gibet reste de pendu, tr. «boet er gorden, rest' er gorden.»
●(1868) FHB 171/11a. Er meaz, rest ar groug.
II. Loc. adv. Hag ar rest : Et caetera.
●(1744) L'Arm 50b. Et caetera, tr. «Hag er reste.»