paver

m. –ioù Pavé.

●(1792) HS 153. é gorf inou lidet ar er paüér. ●(17--) TE 145. en discarras a blad ar er paouér.

●(1849) LLBg II 43. streawet ar er pawer.

●(1903) JOZO xi. foetet ar er pauér, dirag er bobl tolpet. ●(1908) AVES 42. Ké bean ar blasenneu hag ar baùérieu kér.