m. –ed (ornithologie) Paon.
I.
●(1499) Ca 153b. Paun. g. paon cest vng oisel. ●(1633) Nom 40b. Pauo, pauus : Plinio : Iunonia auis : paon : paün. ●170a. Muscarium pauonaceum, aut pauonium : esuentoir fait de plumes de paon : euentail græt á plü paün.
●(1659) SCger 88a. paon, tr. «paun.» ●162b. paün, tr. «paon.» ●(1732) GReg 688b. Pan, oiseau, tr. «Paün. p. paüned.» ●(1744) L'Arm 342b. Le Paon & le Dindon font la roue, tr. «Er Pan hag er Hocq-Spaign a ra el loste rodællæc.» ●(17--) VO 132. ur pan pentét drès en nor.
●(1870) FHB 267/43. biskoaz peon, da rok ma vije, da ziez ma vije he breon, ne laoskaz kriadennou, rouadennou ker skiltruz.
●(1955) VBRU 49. ha war gokenn e benn un tog blevek gant ur regennad blu paun peget outañ.
II. Fier evel ur paün : très fier.
●(1978) PBPP 2.2/417 (T-Plougouskant). Fier evel ur paün, tr. J. le Du «fier comme un paon.» ●(2002) TROGERI / PLANIEL. bezañ fier evel ur paun, tr. « être fier à l'excès ».