Devri

ofiser

ofiser

m. –ion

(1) Officier (qui a un office, une charge, une fonction).

(1499) Ca 148. Officer. g. officier. l. hic officiarius. ●(1633) Nom 284b-285a. Palatina officia, dicuntur, quos aulicos officiales nominant : les officiers d'vn Empereur ou d'vn Roy : officeryen vn Impalaez (lire : impalaezr) pe vn Rouè.

(1732) GReg 671a. Officier, qui a une Charge, tr. «Oviçzer. p. oviçzéryen. Van[netois] Offiçour. p. eryon

(2) (domaine militaire) Officier.

(1732) GReg 671a. Officier du Roy, tr. «Oviçzer ar Rouë.» ●(1792) HS 113-114. Ean e gommançass lezel é officerion d'obér enn é léh.

(1859) MMN 68. Daou officeur. ●(1878) EKG II 88. eun tammik ofiser bian. ●(1894) BUZmornik 211. He dad a ioa offiser.

(1928) LEAN 11. Danset am eus gand eun amparfal a ofiser. ●(1932) BSTR 1. Mab e oa da eun Ofiser.

► (Par dérision) Ofiserig.

(1955) VBRU 30. A-greiz-holl e tiredas un ofiserig herr warnañ hag eñ da vlejal ken ma vouboue gwer ar prenestroù.

(3) (religion) Officiant.

(1732) GReg 671a. Officiant, celui qui officie, tr. «Oviçzer. p. Oviçzéryen

(1877) FHB (3e série) 7/54a. an offiser a zo bet hano anezhan. ●(1880) SAB 63. An ezansi-ma, a ra an ofisseur eb lavaret pedenn ebed.

(1910) MBJL 151. kannad ar Pab (...) a vo an ofiser.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...