s.
(1) Le fait d’être mortel.
●(1863) GOM 219. ha penaus ma alfe beza un dra bennac infinit en den crouet, e ve a dra sur he sempladurez hac he neant.
(2) Ober neant : anéantir.
●(1557) B I 801. Mazeu groaet neant gant an tan, tr. «le feu l’a anéanti.»
(3) Lakaat da neant : anéantir, mettre à mort.
●(1557) B I 760. Gant estrenua ez lacahe / E merch euelse da neant, tr. «qu’il mette odieusement sa fille à mort.»
(4) Dismantr da neant : réduire à néant.
●(1557) B I 775. Ha doe gardis en punisso / Da neant eff en dismanto, tr. «Dieu le punira sévèrement, et le détruira.»
(5) Dont da neant : disparaître.
●(1580) G 238. Duet eo da neant ho bandenn, mar deou evalhen zo ennhy, tr. «Leur troupe est anéantie, si c’est ainsi qu’il en est.» ●(1612) Cnf 79b. mar deu an holen da neant, pegant tra ez saller ?