m. –ion
(1) Diseur, parleur.
●(1744) L'Arm 135b. Le diseur a son entente, tr. «El larourr enn-dèss é antante.»
●(1878) SVE 27. Gwell eo eun oberer / Evit kant lavarer.
●(1905) IMJK 165. Rak ol er larerion-sé nen dint ind-memb nitra. ●(1906) HIVL 99. ur lareréz sorhenneu ! ●(1907) BSPD II 198. ur larour ha divizour kaer.
(2) Discoureur.
●(1732) GReg 292b. Discoureur, tr. «Van[netois] lavarour. p. yon, yan.»
(3) Lavarer kaer : celui qui aime bien parler, raconter.
●(1980) LIMO 02 août. ur vouéz koupabl, labourerez spleitabl hag ur larerez-kaer.