m. –ion
(1) Personne qui s'engage.
●(1869) FHB 241/256b. Evit an eost ema ar c'his dre Vreiz-oll da gemeret, pa gaver, comanancherien. (...) gant sicour an dornerezet, n'eus ket a izom kement a gomanancherien eost.
●(1995) BRYV v 50. (Milizag) Ar vevelien all a oa gwechall eo ar gomanañcherien.
(2) Abonné.
●(1914) DFBP 2b. abonné, tr. «Koumananter.» ●(1920) FHAB Genver 193. Pedi reomp hon c'houmananterien da adnevezi, ar c'hentan ar gwellan, o c'houmanantou.