klemmvan s. –où Plainte, doléance.
●(1732) GReg 187b. Complainte, plainte, & doleance, tr. «Clémvan. p. clémvanou.» ●299b. Doléance, plainte, tr. «Clemvan.» ●728a. Plainte, lamentation, tr. «Clémvan. p. clémvanou.»
●(1876) TDE.BF 350a. Klemvan, s. m., tr. «Plainte ou gémissement ; pl. ou.»