kinte s.
(1) Hargne.
(2) Kinte en ub. : hargneusement.
●(1911) FHAB C'hwevrer/Meurzh 52. Petra ! eme sant Per, eun tamik kinté ennan. ●(1912) MMPM 131. Kleo ta, eme Anton, kinte ennan, m'ar deo evit va goapât out deuet d'am c'hlask, e ve koulz dit va lezel er Gœar.