f. –où
I.
(1) Bûche.
●(1499) Ca 171a. Queuneudenn pe pren. g. buche / ou boys.
●(1659) SCger 18a. busche, tr. «queuneuden.» ●121b. trique de fagot, tr. «queuneuden fagot.» ●167b. queuneuden, tr. «buche.»
●(1967) BAHE 52/46. Tennañ a ra un toullad keuneudennoù eus ar c'houign, hag o laka bod ha bod dindant an trebez.
(2) fam. (en plt de qqn) Bûche, personne stupide.
●(1732) GReg 125a. Buche, sot, âne, tr. «Queuneudenn.»
II. Voir keuneud.