karadek

adj.

(1) (en plt de qqn) Aimable.

●(1876) TDE.BF 322b. Karadek, adj., tr. «Aimable, aimant.»

●(1936) DIHU 305/176. karadek é er vroiz. ●(1942) DHKN 284. Ur cher karadek dehi.

(2) Degemer karadek : accueil chaleureux.

●(1910) ISBR 216. Digemér kaer ha karadek e oé bet groeit dehon.