adj.
(1) Bezañ gwrac'h gant ub. : être fou de qqn, l'aimer à la folie.
●(1872) GAM 31. Eur vam grac'h ha magn gant he bugel.
(2) Bezañ gwrac'h gant udb. : beaucoup aimer qqc.
●(1869) SAG 88. Me a vezo atao eun a-zoare dirag an dud, hag a ouez enori Doue, ep beza grac'h gant sin ar Groaz.
●(1901) FHAB Genver 204. Me, evel a ouzoc'h, Autrou, n'oun ket grac'h gant an traouze.