m. –ioù Sourire.
●(1790) MG 225. Ur gùèn-hoarh guet unan. ●(17--) VO 49. ur gùèn-hoarh yein ha milis.
●(1856) GRD 136. Ur min honest ha poset e hra d'ur verh goaen er péh e gol liès dré ur gùen-hoarh.
●(1900) BUSF 6. ah ! e reskondé eañ get ur guèn-hoarh. ●(1904) DBFV 101a. guenhoarh, m., tr. «sourire.» ●(1931) GUBI 74. Ur guen-hoarh ar hé géneu. ●(1931) VALL 705a. Sourire, tr. «gwenc'hoarz d'après V[annetais] m.»