adj.
I. (en plt de qqn)
(1) Qui ne peut tenir sa langue.
●(1938) WDAP 1/23. Flao, ano-gwan. Skouer : eur vaouez flao, da lavarout eo eur vaouez ha ne c'hall ket derc'hel war he zeod. ●(1955) STBJ 62. na oan ket eur paotrig flao. ●222. flao : unan na c'hell ket derc'hel war e gomzou. ●(1962) GERV 143. Gwell eo beza tavedek eget flao.
(2) Peureux.
●(1907) VBFV.bf 22a. flav, adj. tr. «craintif.» ●(1939) RIBA 159. Ne oè ket mui ken flaù.
(3) Hardi.
●(1941) FHAB Gwengolo/Here 89. (Tregon ha tro-dro) Flao = a.-gwan. Eur plac'h flao a zo hardis ha dibalamour.
(4) Qui n'a pas de suite dans les idées.
●(1927) GERI.Ern 155. T[regor] dén flô, tr. «qui n'a pas de suite dans les idées, qui s'embrouillle dans ses propos.»
(5) Sale.
●(1927) GERI.Ern 155. flaoñ, tr. «femme sale.»
(6) Craintif.
●(1927) GERI.Ern 155. V[annetais] flaù, tr. «Craintif.»
(7) Mari flav : femme sans ordre.
●(1876) TDE.BF 208a. Eur Vari flao s. m., tr. «se dit d'une femme sans ordre.» ●(1895) GMB 238. eur Vari flao une femme sans ordre Trd, pet[it] Tréc[orois] flaoñ.
●(1927) GERI.Ern 155. eur Vari flao, tr. «une femme sans ordre.»
II. (en plt de qqc.)
(1) Délicat.
●(1907) DIHU 30/470. ur boket flaù. ●(1907) VBFV.bf 22a. flav, adj. tr. «tendre, délicat.»
(2) Tendre, délicat.
●(1927) GERI.Ern 155. V[annetais] flaù, tr. «tendre, délicat.»