v. tr. d.
(1) Écimer, étêter.
●(1732) GReg 48b. Decouronner un arbre, en ôter la cime, tr. «Divega ur vezen.»
●(1857) CBF 113. Divegit ar wezen-ze, tr. «Coupez la tête de cette arbre.» ●(1877) EKG I 55. An avel a c'houeze ken na zivege ar guez dre ma'z ea.
►absol.
●(1922) BUBR 13/10. tad ha mab gant ar chelp hag an hach / A ziskour, a ziveg, a zivrank, a zivach.
(2) Épointer.
●(1744) L'Arm 139a. Epointer, tr. «Diveêguein ur beennhuêc bénac.»
●(1931) VALL 572a. Enlever la pointe à, tr. «divega.» ●(1939) MGGD 60-61. divega gar ar bluenn gant e gontell. ●(1982) PPBA 92. (Argol) divega, tr. «enlever la pointe.»
(3) Défaire (le haut d'une meule).
●(1942) HERV 54. krapet evel eur marmouz da zivega ar bern bras.
(4) Aplanir.
●(1905) IVLD 237. abalamour ma oa red divega ar roc'h evit gellout diazeza ann iliz.
(5) Décapiter (une église, etc.).
●(1883) MIL 149. Tour Lambaol (...) diveget diou pe deir guech gant ar gurun.
(6) Tondre (haie, etc.).
●(1732) GReg 928a. Tondre des buissons, des bouïs de jardin, tr. «Divega. pr. diveguet.»