s. Dignité.
●(1499) Ca 62a. Dignite. g. idem. ●(1576) Cath p. 6. dn (lire : da) dignite a vurz hac da officc a deuscuenz (lire : descueuz) penaos heruez raison ez dleez beza saludet ha groeat enor dit, tr. «La dignité de ton rang et de ta charge montre qu'en toute raison tu dois être salué et honoré.» ●(1621) Mc 88. an dignite hac an taluoudeguez az eneuff.
●(1834) SIM 229. an dignite eus ho fonction a jured.
●(1904) DBFV 52a. dignité, f. pl. ieu, tr. «dignité.»