adj. Essoufflé.
●(1723) CHal 55. Dihelhét é é querhét, tr. «il a tant marché qu'il n'en peut plus.» ●(1787) PT 85. Salomé poéniet bras ha déhèlhet e za de gavoét er Véronic.
●(1910) MAKE 47. skuiz ha dielc'het o veza daoulammet eur pennadig. ●(1919) BUBR 9/237. ar zoner dielc'het. ●(1939) RIBA 5. Ariet é er hemenér, bahateit, ken ne chom er groagé dihelhet ar er bratel.