f. –où d. divougenn
(1) (anatomie) Joue.
●(c.1718) CHal.ms ii. Ioüe, tr. «a sarz[eau] boucel, diuoucel, ailleurs bouguen diuouguen Iot, dijot.» ●(1732) GReg 544a. Joue, tr. «Bouguenn. p. bouguennou. divouguenn.» ●(1744) L'Arm 34a. Bouffer, tr. «Huéhein enn ihuë vougueenn.» ●206b. Jouë, tr. «Bouguënn.. neu.» ●(17--) VO 95. lihuét ha fardét hé divouguèn.
●(1804) RPF 116. hou divouguèn claüet ha scaret guet en dareu. ●(1829) CNG 101. Que ne oai é vouguên blocet. ●105. é zivouguên zou ol goleit a oêt. ●(1844) DMB 84. Rûoh é tei hou tivoughen. ●(1861) BSJ 100. hou scoin ar ur vouguen.
●(1904) DBFV 27b. bougen, f. pl. –nneu, duel divougen, tr. «joue.» ●(1907) BSPD II 342. Petra é deit devout en divougen hont. ●(1913) AVIE 82. ar ha vougen deheu. ●(1927) GERI.Ern 61. bougenn f. pl. ou, du. divougenn, tr. «Joue.»
(2) (architecture) Bougenn dor : montant de porte.
●(17--) TE 73. Mæs commandét en doai dehai drès peb-tra bout sourcius de verchein bouguên ou doreu guet goaid en Oén.