f. –où
(1) (botanique) Fleur.
●(1499) Ca 23a. Bleuzuenn. g. fleur. ●(1575) M 175. Bezaff ara da neuz, en fæçon vn bleuzuen, tr. «Ton aspect est à la façon d'une fleur.» ●(1633) Nom 68a. Cytinus, ampullagium : la fleur d'vn grenadier : an bleunuen an grenades. ●77a. Flos, flosculus : fleur : bleuzuen. ●Calix : le bouton d'vne fleur : an bouttoun ves an bleuzuen.
●(1659) SCger 58a. fleur, tr. «bleûnuen, p. bleun.» ●132b. bleûnuen, p. bleuñ, tr. «fleur.» ●(1744) L'Arm 159b. Fleur des arbres, tr. «Bléhuenn.. neu. f.»
●(1876) TDE.BF 57a. Bleuñenn, s. f. Et aussi bleuñvenn, fleur des arbres forestiers et fruitiers, de la lande, du genêt ; pl. bleuñ, bleuñv, masc. ●(1897) DIHU n° 139, 140, 141, 142, 143, 144, 145.) (Voir aussi les deux autres poèmes : Er Gunehtu – Er Sauzoned, publiés dans DIHU n° 146, 147, 148, 149 dont les abréviations sont GUN et SAU)">EST 68. é chunein peb bleuen.
●(1904) DBFV 25a. bleuen, bleñùen, f. pl. –nneu et bleu, tr. «fleur d'arbre.» ●(1923) DIHU 142/248. Bleuetoh eit bleuen erbet. ●(1933) MMPA 76. eur vleuennig dister, glas evel an oabl ha ganti eur c'houez dispar ; he hano, bokedig troad-ebeul, e galleg, «violette».
(2) Bout en e vleuñvenn : être florissant.
●(1856) VNA 221-222. La ville de Rennes n'est florissante que quand les États de Bretagne s'y tiennent, tr. «Er guær a Ruan ne vè én hé bleuèn nameid a pe vè inou en Stadeu a Vretagn.»